Historia gaśnicy

W 1723 roku znany aptekarz i chemik Ambrose Godfrey opatentował jedno z pierwszych znanych urządzeń służących do gaszenia pożarów. Był to pojemnik przypominający beczkę, wypełniony płynem gaśniczym, wewnątrz którego znajdowała się metalowa komora zawierająca proch strzelniczy. W przypadku pożaru proch był zapalany za pomocą systemu lontów i eksplodował, powodując rozerwanie komory oraz rozpryskanie płynu na ogień. Urządzenia tego typu występowały zarówno jako stałe systemy przeznaczone do ochrony budynków, jak i w mniejszych, przenośnych wersjach.

W 1734 roku niemiecki lekarz M. Fuches wpadł na pomysł wykorzystania szklanych kul wypełnionych wodą lub roztworem soli do gaszenia pożarów. Kule wrzucano w ogień, powodując rozbicie szkła i uwolnienie znajdującej się w nich cieczy. Te wczesne środki gaśnicze były stosunkowo niewielkie, a ich skuteczność była ograniczona, jednak stanowią interesujący etap w rozwoju współczesnych gaśnic.